یک قدم تا انتها ...

0-infinity — Thu, 20 Apr 2006 19:37:18 GMT

بگوئید بر گورم بنویسند : زندگی را دوست داشت ولی آنرا نشناخت .

مهربان بود ولی مهر نورزید.

طبیعت را دوست داشت ولی از آن لذت نبرد.

در آبگیر قلبش جنب و جوش بود ولی کسی بدان راه نیافت.

در زندگی احساس تنهایی می نمود ولی هرگز دل به کسی نداد.

0-infinity — Thu, 20 Apr 2006 19:35:18 GMT

کسی منو نشکست!

من تو خودم شکستم

و این بدترین نوع شکستنه...

0-infinity — Wed, 19 Apr 2006 19:34:18 GMT

گل رویای آبی منتظرمسافر

نشسته یک غریبه چشم به راه یه عابر

می خونه آروم آروم شعرای عاشقونه

غروب رسیده اماچشاش پراشک میمونه

شکسته قلب تنهاش پر از سکوت لبهاش

آخرراه رسیده چه نا امیده چشماش

کاش می شد ای مسافر تاقیامت سفر بود

برای باقی موندن یه دنیای بهتر بود

هنوزتونورمهتاب یه رنگ بی ریا بود

قصه اون غریبه قصه آشنا بود

هنوز تو سینه من یه درد کهنه مونده

تمام غصه هاشو توگوش ابرا خونده

دودسته تک ستاره تو آسمون تاره

که تو شبای ابری حتی اونم نداره

هیچ کس اون شب تو بارون ندید اونو پریشون

مسافر منم رفت به قصه های ویرون

0-infinity — Tue, 18 Apr 2006 19:33:18 GMT

زن: سحر،چون می روی در کام امواج

کند تاب مرا،هجر تو تاراج.

ماهیگیر: منم یک مرد ماهیگیر ساده،

خدا نان مرا در آب داده !

زن: تو را دریا فرو کوبیده،صدبار

از این زیبای وحشی دست بردار!

ماهیگیر: چو می خوانندم این امواج از دور،

همه عشقم،همه شوقم،همه شور.

زن: فریبش را مخور ای مرد،زین بیش،

به گردابش،به توفانش بیندیش!

ماهیگیر: نمی ترسم،نمی پرهیزم از کار،

به امید تو،می آیم دگربار!

زن: اگر از جان نمی ترسی در این راه،

بیاور گوهری،رخشنده،چون ماه.

بشوی از خانه ات فقر و سیاهی

که مروارید نیکوتر ز ماهی!

ماهیگیر: زعشقم گوهری تابنده تر نیست.

سزاوار تو زین خوش تر گهر نیست.

ولیکن تا نباشم شرمسارت،

فروزان گوهری آرم،نثارت!

زنی خاموش در ساحل نشسته.

به آن زیبای وحشی چشم بسته.

بر او هر روز چون سالی گذشته ست.

هنوز آن مرد عاشق برنگشته ست!

نه تنها گوهری در دام ننشست،

که عشقی پاک گوهر رفت از دست!!!

0-infinity — Mon, 17 Apr 2006 19:31:18 GMT

نمی گویم فرامشش نکن ولی گاهی به یاد آور

اسیری را که می دانی نخواهی رفت از یادش

0-infinity — Sun, 16 Apr 2006 19:29:18 GMT

کسی که آسمانی است
مرگ برایش آغاز کامیابی است
بی تردید کامیابی از آن اوست
اگر کسی در خیال خود سپیده دمان را در آغوش بگیرد
جاودانه میشود
وکسی که شب درازش را به خواب می رود
به یقین در دریای خوابی ژرف ، محو می شود
کسی که در بیداریش زمین را تنگ در آغوش میگیرد
تا به آخر بر روی زمین خواهد خزید
و کسی که سبکبار و آسوده با مرگ مواجه شود
از مرگی که به دریا می ماند، با اطمینان عبور خواهد کرد

0-infinity — Sun, 16 Apr 2006 19:28:18 GMT

یه آدم تو نیمه ی راه

تو دلش یه عا لمه آه

توی جاده دل پریشون

تو شبا منتظرماه

یه دفعه یه نور امید

از بالا تو آسمونها

می تابه رو قلب خسته اش

رنگش از رنگین کمونها

حالا اون سقوط رنجو

با چشاش داره می بینه

از دل روزای رفته

خاطراتشو می چینه

توی کوچه ها می پیچه

عطر شعر عاشقونه

از هوای تازه ی دل

می خونه چه بی بهونه

0-infinity — Sat, 15 Apr 2006 19:27:18 GMT

تو رفتی و دو چشمانم به در ماند

سکوت سرد سایه تا سحر ماند

سکوتی تلخ و اندوه بار غمگین

لبانم تا سحر بی همسفر ماند

ز شادی های سبز با تو بودن

برایم شاخه ای بی برگ و بر ماند

تو رفتی و ندانستی که بی تو

خیالت تا ا بد در قلب من ماند

0-infinity — Fri, 14 Apr 2006 19:26:18 GMT

از دل برود هر آنکه از دیده برفت و به ناباوری و غصه من خندیدند ...

ای رفته سفر...که دگر باز نخواهی برگشت ! کاش می آمدی و

می دیدی که در این عرصه دنیای بزرگ چه غم آلوده جدایی هایی است

و بدانی که...از دل نرود هر آنکه از دیده برفت

از دل نرود هر آنکه از دیده برفت

0-infinity — Thu, 13 Apr 2006 19:25:18 GMT

که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد
روز ما را ز شب تیره بٌتر خواهی کرد

که خبر داشت که یک شهر در اندیشه تو
تو نهان از همه آهنگ سفر خواهی کرد